Gerardina van Lith (1852-1924), een sterke vrouw

Mijn vader zou haar ontmoet kunnen hebben. Hij is 15 jaar als zij overlijdt, bijna 72 jaar oud. Veel heeft hij niet over haar te vertellen. “Een sterke vrouw”. Het is duidelijk dat hij dit van horen zeggen heeft. Zijn grootvader. Wijlen mijn Tante Dien had nog een foto van haar. Daar heb ik even naar gekeken. Op de schouw. Ik heb er geen herinnering van.

Knappe vrouw, weet ik dat of fantaseer ik dit nu? Mijn moeder was een knappe vrouw. Dat is zeker. Mijn grootmoeder Adriana is in haar jonge jaren van admirabele schoonheid. Ik heb nog foto’s van haar in mijn stoffige album. Losgeweekt uit het album van mijn vader. Ik ben naar haar vernoemd. Je lijkt op haar zegt hij dan wat verdrietig. Oud zeer.

Zij overlijdt aan een kanker, na een langdurig ziekbed. Vlak voor haar overlijden wordt zij nog uit het bed geholpen. Krijgt haar mooiste japon aan. Staat overeind met vastberaden blik. Ogen recht in de camera. Mijn Opa houdt haar stevig in de arm. Zonder die arm valt zij om. Slaat te pletter op het vloerkleed. Ik ken dit. Bijna tachtig, ik waggel en wankel naar mijn coffeeshop Lebkov & Sons. Wat is het. Amper tweehonderd meter?

Een aantal dagen geleden, op de terugweg, gaat het scheef en zak ik door mijn benen. Dreig met mijn neus op de straattegels te vallen. Te weinig geslapen, te lang doorgewerkt. Geen Opa om mij te redden. en dan verschijnt opeens iemand achter mij die haar schouder onder mijn oksel duwt en mijn arm om haar nek legt. ‘Niet vallen!’ Na elke drie stapjes :”Nu even uitrusten!” Ik zie kans een blik op haar te werpen. Good Heavens! Beeldschone jonge vrouw. Ik ben het vragen nog niet verleerd. Ze is achttien. Pas 6 weken in Leiden. Studente. Maud is haar naam. Uit Bussum. Ik maak een inschatting. Het Spiegel? Dat klopt. Die wijk kan ik dromen. Wijlen mijn schoonouders.

Ik moet voluit op haar leunen. Gaan we dit samen redden? Opeens, achter mij, een tweede steun voor mijn vrij oksel. Hoe is dit in Godsnaam mogelijk. Nee, ze kennen elkaar niet. Ziet dat hier meer hulp geboden is. Een schoonheid van 19.

Strompelend gaat het huiswaarts. Nog veertig meter. Mijn twee Engelen, uit de hemel. “Een aan mij linkerzij, een aan mijn rechterzij.” Het slaapliedje waarmee mijn moeder mij, ik ben dan vijf, leert tellen. Veertien Engelen die over mij waken. Sterke Vrouwen. Ergens in  sHemels Paradijzen houden zij de wacht. De voordeur wordt voor mij geopend. De traplift. Mijn gespreide bedje. God is Liefde.

Mijn heilig voornemen. Wandelstok aanschaffen. De schaamte voorbij. Maar dan wel: Een pronkstuk. Zoals die van mijn grootvader. Daarmee kun toch de sinjeur uithangen. Een antithese. Ebbenhout met zilveren knop. Hij is atheïst en antiklerikaal. Gaat wel op Zondag naar de Hoogmis. Ik heb zijn genen. Dezelfde dubbele moraal. Blijf van mijn Engelen af!

Mijn Geradina laat ik nog even rusten. Een sterke vrouw, dat is zeker. Maar uit een heel ander tijdperk. Ze komen in soorten en maten.


10 reacties op ‘Gerardina van Lith (1852-1924), een sterke vrouw

  1. Ok hooggeleerde broer , ik zal jouw geheugen even wakker schudden.
    Zoals ik jou kende , jaren geleden : professor in Amsterdam , publicaties o.a. boek over Philips die , nota beide benen , jouw hele studie had gefinancierd !!
    Sigaar in de ene hand en dan gingen we haring happen bij karretje. Ik Een , Jij Drie .
    Tuurlijk. Bourgondiër .
    Dat waren mooie tijden.
    En daarna had jij altijd een luisterend oor voor mijn relatieproblemen.
    That’s what Brothers are for !!

    Like

    1. Dank je Frank! Een sterk verhaal. Die haringen en sigaren, daar kan zelfs geen sterke vrouw tegenop. Heb jij echt relatieproblemen gehad? Ik mijn Grote Vergeetboek kan ik daar niets over vinden. Was jij het nou die daarna in Brussel met een echte Francaise trouwde? Daar had ik destijds wel een grote bewondering voor. Je ontpopte je daarmee voor mij opeens als een rasechte durfal.

      Like

  2. Dag Ad, ik schrik een beetje van een verhaal van aftakeling dat vraagt om redding door twee adorabele engelen! Wordt het niet eens tijd om aan de Noni te gaan? Mijn moeder loopt er met haar 95 nog op (zwaar hartpatiënt maar geestelijk – oho!). Misschien wordt het ook eens tijd om je persoonlijk te ontmoeten. Woon je in Leiden? Met vriendelijke groet – Myriam Teulings

    Like

    1. Dag Myriam!
      Even in verwarring want ik heb ook nog een jonger zusje Mirjam, in 1946 geboren. Mirjam Irene Johanna. Mijn vader was daar heel beslist in. Mirjam, zodat wij nooit zouden vergeten wat er in de oorlog met onze Joodse medeburgers gebeurd was. In het katholieke milieu zou zij anders Maria genoemd zijn. Irene, dat was zijn hoopvolle verwachting op een vreedzame toekomst. Aan de Noni te gaan? Je verwacht dat ik al de wereld ben binnengetreden van al die oudjes die de Noni als dagelijks gespreksonderwerp hebben. Reken je mij daar al toe? Geen flauw benul wat hier speelt. Ik kom alleen ouwetjes tegen die dagelijks in een elektrische bobine over het fietspad voor mijn deur aan komen racen, met maximale snelheid, waarschijnlijk met opgevoerde motor want het snelt voorbij met meer dan 50 km per uur. Overigens: welkom en dan na 16.00 uur. Dan ben ik weer wakker en aanspreekbaar. Ik werk vaak nachts op mijn Mac, vele uren lang, en dat terwijl mijn zitvlees verdwenen is. Kale botten die mijn gewicht moeten torsen. Helpt een Noni daartegen? Anders moet ik mijn engelen weer bidden.

      Like

  3. Mooi verhaal, Ad. niet echt leuk wat er de aanleiding toe is, maar prachtig, die Englen!! Zo zie je maar, 2 van de 14 staan direct voor je klaar. hartelijke groet, reina

    >

    Like

    1. Ja ik denk dat ik de komende tijd nog wel wat vaker en wat meer engelen kan gebruiken. Mijn Loukie is nu veertien Engelen tegelijkertijd, maar ze moet de Maagd maar eens aanspreken om ook een goed woordje voor haar te doen.

      Like

  4. Hallo broer Ad,
    Mooi verhaal over jouw redding door twee lieve meisjes !
    Zo zie je maar : er zijn nog mensen van goede wil .
    Jouw natuurlijke charme zal ook wel daarbij geholpen hebben ….
    Daar heb ik ook Prettig last van.
    Maar koop toch maar zo’n chique wandelstok ! Dat is veiliger En het zal jouw uitstraling nog vergroten.
    Zoals Engelsen zeggen : ” Two flies, One flap ” ( eigen constructie).

    Like

    1. Twee vliegen in een klap: Ben op speurtocht geweest Die steun van mijn grootvader is nergens meer te vinden. Op het Internet denken ze dat een wandelstok iets met gezondheid te maken heeft. God beware me. Freaks. Gezondheid, dat verkoopt lekker. Tenslotte een man gevonden met een collectie wandelstokken. Ik vind er twee die bij mij iets van betovering oproepen. (1) Een Russisch Niesso-Silver juweel. Daar ging je mee naar de Opera. Komt goed uit. Mijn Grand Theatre, het Grand Cirque de Octave Desmets ligt hier gewoon op de hoek.
      (2) De Lourdes Madonna. Daar ging je mee op pad als je de Maagd in de Grot wilde bezoeken, Hij ziet er wat versleten uit, zoals het hoort. Het is tenslotte een heel eind. Deze heeft aan het eind van de knop een groot kristal met facetten. Als je daar naar binnen kijkt zie je Maagd Zelve. Een Fetisch, duidelijk, maar op weg naar het Hemels Paradijs, ook een lange weg te gaan. Zo’n Mariaknuppel houdt vast de moed erin. Beide stokken dateren rond 1900. De tijd waarin mijn overgrootvader de sinjeur ging uithangen. Het wordt nu wikken en wegen.

      Like

  5. Beste Ad

    Mooi verhaal, maar het moeten sterke benen zijn die de 200 meter kunnen presteren. Ik vraag me af na het lezen van je avontuur of je voorkeur uitgaat naar twee leuke studentes of naar een wandelstok met zilveren knop!! Fijne kerstdagen gewenst en dank voor je attente verjaardagsmail. Ik ben nu 81, maar gelukkig als een gezonde man van 60. Ik mag niet klagen en ga vol goede moes verder met historisch onderzoek. Gisteren ontdekte ik een mooi obituarium van het kapittel van Oirschot. Ik denk dat ik dat ga uitgeven. Zie BHIC, toegang 241, inv. 387 (met alle scans).

    Hartelijke groet,

    Lucas

    ________________________________

    Like

    1. Beste Lucas, Nijvere Bij.
      Zo iemand als jij die weet heeft van hoe de vlag er twintig jaar geleden bij jou uithing! Was de Mens in die tijd gelukkig? Het gapende gat in mijn geheugen loopt van gisteren tot de tijd toen ik een jaar of tien, twaalf was. Maar: merkwaardig genoeg. Via het netwerk van associaties in mijn kop van alle gebeurens waarin emoties en gevoelens dominant zijn geweest heb ik toch overal toegang. Mijn weg te vinden, daar heb ik geen enkele greep op. Een verleden vol onverwachte verrassingen. Freud, die ik ooit braaf gelezen heb spreekt over de toegang tot het onderbewuste. Tja, dat worden lange sessies, want je wordt door dit netwerk van associaties heen gerommeld. Door wie? Niet door mij, niet door een psychoanalyticus. Stuurloos. Zoals de Ierse monnik Brandeis rond 800 die de Oceaan opzocht op zoek naar de wereld der Antipoden.

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.