All The News Not Fit To Print

 

Levensangst en Apocalyps, Media en Paranoia

Illuminatie - de Plaag en de Leeuw

“Zweedse politie verdoezelde aanrandingen” en “Radicaal-rechts mocht niet profiteren”.

De Volkskrant kopt zijn voorpagina op Dinsdag 14 Januari. In twee kolommen over de volle lengte.

​David Bowie (1947-2016) op de foto daarnaast, in zijn clownspak, ook een dramatisch acteur, moet daarvoor toch een flink stapje opzij zetten.

Maar columnist Arnon Grunberg behoudt zijn dagelijkse Voetnoot. Met een – per toeval – zeer toepasselijk citaat van John Paraleles uit de New York Times :

“Levensangst en Apocalyps, media en paranoia, afstand en hunkering waren enkele van Bowies levenslange thema’s” zo vat John diens oeuvre samen.

En, zo merkt Grunberg daarbij op, daarmee ook van vrijwel de gehele westerse cultuur.

Dat is een zak van Zwarte Piet vol.

Van Angela Merkel heb ik nu juist onthouden, dat we ons niet aan zulke expressies van Generalverdacht schuldig mogen maken. Dat gezegde moet Grunberg hier toch zeker in zijn zak steken.

De westerse cultuur, dat ben ook ik. En mijn naam is niet Brutus. Laten we onze tent wel een beetje op orde houden.

Nadenken. Reflecteren. Overwegen. Drie berichten, drie thema’s, naast elkaar. Maar eenmaal op elkaar betrokken verschijnt hier een indringende boodschap. Een onalledaagse metafysica.

Mijn eerste stap is om die teksten van Bowie op te sporen met het doel deze te doorgronden. Daar ligt de sleutel.

Ik heb ooit wel een tijd naar zijn op TV te volgen presentaties gekeken, maar werd altijd afgeleid door zijn outfits, zijn kapsels, en vooral, zijn knappe hysterische en feminiene poses.

Maar die teksten zijn ronduit intrigerend. Dit gaat ergens over. Ze zijn raak, en weten mij nu te raken.

Als het waar is dat Bowie hierin representatief is voor onze – hedendaagse – Westerse Cultuur, dan kan ik niet anders dan vaststellen dat we hier te maken hebben met een cultuur die doordesemd is van diepgaande religieuze, spirituele bekommernissen.

Hallicunaties, zoals die waarop Paraleles de vinger legt. Het overdenken waard. Voor mij, opmerkelijk verwant met teksten die ik ken uit de geheime dagboekjes, het brevier van die met een geur van heiligheid omgeven kluizenaressen uit de twaalfde en dertiende eeuw.

Verhalend ook hoe zij op een nacht ten hemel opstegen, op weg naar de Allerhoogste. Als bewijs voor hun opvaart hun handpalmen openend voor het ademloos toegestroomde volk: Ziet, deze bloedende wonden.

Gelijk de Zoon Gods die had opgelopen als gevolg van zijn besluit om de zonden der mensheid op zich te nemen.

Mysteries en hysteries, zij hebben elkaar nodig. Een oeroude symbiose. David Bowie, hij heeft het niet van een vreemde.

Ik bekijk nog even – de studie van onze Westerse Cultuur vergt een brede aanpak – op de locale TV zenders waar de Bowie-verering in volle gang is. Open een deel van de talloze uitnodigingen op internet van popgroepen die zich met tientallen tegelijk aanbieden om op hun manier de Bowie Cultuur – lees met Grunberg de Westerse Cultuur – en hun bandjes in stand te houden.

Nee, van die kant zal de verlossing niet komen, dat is het niet, poverheid troef. Boven alles, die adembenemende hysterie waarin Bowie excelleert ontbreekt. De spannende feminiteit. Volledig zoek. Geschiedenis laat zich niet herhalen, anders dan in tragische vergissingen.

Illuminatie- News Fit To Print

In het hoofdartikel van de Volkskrant neemt de Amsterdamse redactie haar Zweedse collega’s de maat. Met besmeurd blazoen. Tegels lichten, daarvoor moest je de afgelopen weken of maanden niet bij de Volkskrant zijn. Maar dat schijnt hen niet te weerhouden of beschamen. Le Trahison des Clercs.

Ook in Zweden heersen Keulse toestanden. Verkrachtingen, soms meisjes van 11 tot 12 jaar. Door jonge Afghanen, Sans Papiers, die bij nader onderzoek van Marrokaanse en Algerijnse afkomst blijken te zijn.

Valse papieren. ‘Vluchtelingen’, maar vluchtend voor wat? En waarheen? Weg van een oude, op zoek naar een nieuwe identiteit. Welke? Zullen zij ooit onze Bowies aanbidden? Niet dat ik dat nodig vind. Acculturatie is geen overgave. En tenslotte: de Danse Macabre van ISIS ligt dichter bij. Een locale hysterie waarbij je je weer thuis kunt voelen.

Maar voorlopig zijn zij het slaafse onderdeel van een massale mensensmokkel, waarvoor veel geld is neergeteld. Ouders, grootouders, ooms hebben meebetaald. Een ereschuld die in Zweden snel moet worden terug gegraaid. Of in Keulen, Of, waarom niet, in Amsterdam. Voor de deur van de Volkskrant. Dat alles is, goed beschouwd, begrijpelijk. Navoelbaar. Zo gaat dat.

‘Generalverdacht’ deugt niet, maar een ‘Sonderverdacht’ is wel op zijn plaats. En dat alles doodzwijgen, in een land waar de persvrijheid constitutioneel is verankerd – dat privilege is voor een fatsoenlijk pers niet weggelegd.

In de NRC stonden tezelfdertijd ook berichten, van leden van de kernredactie, die het er moeilijk mee hadden. Daar was de reactie: we delen onze heen en weer slingerende opvattingen met onze lezers. Wat zijn de, heel ongemakkelijke’ kernvragen die wij bij ‘Keulen’ moeten stellen? En zij werden gesteld. En plein publique. In alle Openbaarheid.

In een dubbelpagina van de krant. En in een volledige Bijlage. Met de antwoorden, die uit dit journalistieke hoogberaad voortkwamen.

Hoe anders ging het er dan aan toe bij de redactie van de Volkskrant. Voor elke in de Westerse Cultuur doorvoede lezer is het evident dat de Volkskrant tot op de dag van Dinsdag 12 Januari precies hetzelfde beleid voerde als de Zweedse kranten die onbevangen worden gekapitteld.

Anders dan de New York Times geldt hier: Not All The News Is Fit To Print. De Redactie weet wat goed is voor het volk, en wat niet. De eigen journalisten staan daar geheel achter. Het zou in de linkerbovenhoek van de krant een plaatsje moeten krijgen.

Hoe houdt de Volkskrant alle vuiltjes uit de lucht?

Enkele dagen eerder – het is maar een willekeurig voorbeeld – kopt de VK redactie op de voorpagina; “Wat bezielde hen?” Hen?  Ja, die van Keulen natuurlijk.

Op pagina 4 geeft Rob Vreeken een uitgebreid antwoord.

Hij haalt er deskundigen bij. Zoals Shereen El Feki. Ze is Canadees, maar heeft Egyptische ouders. Onderzoekster. Dat wil zeggen: ze heeft er over gelezen.

Haar conclusie:

a. Dergelijk gedrag komt overal voor;

b. Het gaat om gewelddadig seksisme, en dat is ‘van alle windstreken’;

c. Etniciteit, nee dat speelt geen enkele rol – etniciteit is dan ook het toedek-woord voor (R), religie, of zeg maar, zeg maar niet, Islam;

d. In Zuid-Amerikaanse landen, in India, in Zuid-Afrika is het veel erger dan in Egypte en andere Arabische landen.

Stilzwijgende, onuitgesproken conclusie: de Volkskrant doet er goed aan, net als de Zweedse collega’s, geen enkele verwijzing te maken naar de etniciteit of al helemaal niet naar de religie van de daders. Waar multiculti al niet goed voor is.

Vreeken citeert een tweede Arabische onderzoekster. Ook een van huis uit Egyptische: “Er bestaat geen Arabische cultuur”. Dat zal vast.

Ze heeft het nog niet onderzocht, maar dat onderzoek gaat ze later dit jaar doen, gefinancierd door een Stichting “die van mannen goede partners en zorgzame vaders wil maken”. De directeur van die Stichting heeft ook nog een mening. Hij kent verder de feiten niet, zegt hij eerlijk. “Maar stel, in Dublin nemen een hoop dronken Ierse mannen vrouwen te grazen. Er zouden misschien wat arrestaties zijn, verder zou niemand er iets van horen”.

Veeken hoeft daar niets aan toe te voegen. Vooroordelen! Niet Zij, maar Wij zitten fout. We zijn rond. Weer thuis. Alles op zijn plek.

Veeken, zijn volle pagina heet: Analyse. De rol van de cultuur, luistert en schrijft op. Zwijgt, Stemt toe. Bij implicatie laat hij zo weten: lieden die in verband met Keulen naar de cultuur en religie verwijzen, die deugen niet. Ja, ook religie is niet relevant:

Zijn onderzoeksters zijn daar helder over. In Ierland, katholiek, en in Zuid-Amerika, ook al katholiek, daar weten ze evengoed van wanten. Maar onder ons, daar doen we niet zo moeilijk over.

Ierland? In Dublin, zo weet ik, is een Universiteit. Een serieuze, degelijke, eeuwenoude. Daar weten ze echt van wanten. Ik stuur even een email. In de Quiz “Waar/Half Waar/Niet te Bevestigen/Onwaar” kan dit verhaal onmiddellijk in de categorie Onwaar. Zo ook de mededeling van gelijke aard over de katholieken in Peru. En het gaat maar door.

In een eigen bijdrage reist Volkskrantverslaggeefster Charlotte Huisman af naar Kanaleneiland, Nieuw Marokko.

In Utrecht, naar het MBO op islamitische grondslag. Om daar te horen, het staat met grote vette letters in een kader: “Het aanranden van vrouwen is verboden in de islam”. Ze heeft het zelf gehoord van Fatouch Chanaat, ‘al jaren actief binnen de vrouwenorganisatie Al Anal’.

Godallemachtig nog aan toe, zou wijlen mijn vader zeggen, die in de crisisjaren enige tijd voor de stadsredactie van de Brabantse Provinciale Courant werkte. De Volkskrant, aanstootgevender dan de Zweedse kranten die door hen verraderlijk worden aangeklaagd. Het echte nieuws wordt in Amsterdam niet alleen aan de burger onthouden, maar kwaadwillig geframed, ingeruild voor lauwe hapjes culturele gaarkeuken-soep.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s