For All The News Unfit to Print

 

Illuminatie- News Fit To Print

2016, January 14

 

“Zweedse politie verdoezelde aanrandingen” en “Radicaal-rechts mocht niet profiteren”. De Volkskrant kopt de voorpagina op Dinsdag 14 Januari. Twee kolommen over de volle lengte van de pagina. David Bowie (1947-2016) in zijn clownspak moet daarvoor een stapje opzij zetten.

Arnon Grunberg behoudt zijn voetnoot op de voorpagina met een – per toeval – zeer toepasselijk citaat van John Paraleles uit de New York Times. : “Levensangst en Apocalyps, media en paranoia, afstand en hunkering waren enkele van Bowies levenslange thema’s” zo van John
deze Bowies oeuvre samen.

En, zo merkt Grunberg daarbij op, daarmee ook vrijwel de gehele westerse cultuur. Dat is een zak van Zwarte Piet vol.

Maar, zo heb ik dan weer van van Angela Merkel onthouden, we moeten ons nu niet aan een Generalverdacht schuldig maken. Dat moet Grunberg hier toch zeker in zijn zak steken.

De westerse cultuur, dat ben ook ik. En mijn naam is niet Brutus. Laten we de boel wel een beetje op orde houden.

Mijn eerste stap is om die fameuze maar vergeten teksten van Bowie op te zoeken met het doel deze opnieuw te doorgronden. Ik heb ooit wel een tijd naar zijn op TV te volgen presentaties gekeken, maar werd altijd afgeleid door zijn outfits, zijn kapsels, zijn knappe hysterische en feminiene poses. En zijn teksten zijn ronduit interessant. Literatuur.

Als het tegelijkertijd waar moet zijn dat Bowie representatief is voor de Westerse Cultuur, dan kan ik niet anders dan vaststellen dat die doortrokken is van diepgaande religieuze, spirituele bekommernissen.

Het overdenken waard. Verwant met de teksten die ik ken van kluizenaressen die in de twaalfde en dertiende eeuw verhaalden hoe zij ten hemel opstegen, op weg naar de Allerhoogste, en als bewijs voor hun opvaart hun handpalmen blootgaven met daarin die bloedende wonden. Zoals Christus zelf die had opgelopen om de zonden der mensheid op zich te nemen. David Bowie, hij heft als laatste groet zijn palmen ten hemel, de sterrenhemel is hem genoeg, de heerlijkheid der heerlijkheden spreekt hem niet aan, maar, zijn rituelen, hij heeft ze niet van een vreemde.

Ik bekijk ook nog even, de studie van de Westerse Cultuur vergt een brede aanpak, naar de Bowie beelden op de onze lokale zenders, en op het internet waar voor deze gelegenheid nieuw ontpopte popgroepen die zich met tientallen tegelijk aandienen om op hun manier de Bowie Cultuur – lees de Westerse Cultuur – en hun breekbare bandjes in stand te houden.

Nee, dat is het niet. Boven alles, die adembenemende hysterie waarin Bowie excelleert ontbreekt. Volledig. De geschiedenis laat zich niet herhalen, anders dan als tragische vergissing.

In het hoofdartikel van de Volkskrant neemt de Amsterdamse redactie haar Zweedse collega’s de maat. Ook in Zweden heersen Keulse toestanden. Zweden? Ik heb er gewoond, hartje stad, in Malmö en Oslö. In andere tijden. Maar nu: Verkrachtingen, soms meisjes van 11 tot 12 jaar.

Jonge Afghanen, die bij nader onderzoek van Marokkaanse en Algerijnse afkomst blijken te zijn. Valse papieren. ‘Vluchtelingen’, maar voor wat? Onderdeel van een massale mensensmokkel waarvoor veel geld is neergeteld. Dat in Zweden snel moet worden terug gegraaid.

Alles, goedbeschouwd, begrijpelijk. Zo gaat dat. ‘Generalverdacht’ deugt niet, maar ‘Spezialverdacht’ blijft wel op zijn plaats. En alles doodzwijgen, in een land waar de persvrijheid constitutioneel is verankerd, dat privilege is voor een fatsoenlijk pers niet weggelegd.

In de NRC, de enige kwaliteitskrant van Nederland, stonden ook berichten, van leden van de kernredactie, die het er moeilijk mee hadden. Daar was de reactie: wat zijn de, heel ongemakkelijke’ kernvragen die we bij ‘Keulen’ moeten stellen. En zij werden gesteld. In een redactioneel commentaar. Een dubbelpagina van de krant. In een volledige, dikke Bijlage. En de antwoorden, die werden gegeven.

Hoe anders ging het er dan aan toe bij de Volkskrant. Voor elke in de Westerse Cultuur doorvoede lezer was het evident dat de Volkskrant tot op de dag van Dinsdag 12 Januari het beleid voerde waarbij alles kon worden doodgezwegen. Alle binnen de redactie beschikbare intelligentie was op dit doodzwijgen gericht. Not All The News Is Fit To Print. Het zou in de linkerbovenhoek van de krant een plaatsje moeten krijgen.

Hoe houdt de Volkskrant de vuiltjes uit de lucht? Niet door een stom doodzwijgen natuurlijk, maar door een wat intelligentere techniek van reframing. Enkele dagen eerder – het is een voorbeeld – kopt de redactie op de voorpagina; “Wat bezielde hen?” Op pagina 4 geeft bijvoorbeeld Rob Vreeken een uitgebreid antwoord. Niet zelf natuurlijk. Indekken.

Hij haalt er een deskundige bij. Of althans iemand die als zodanig wordt aangesproken. Shereen El Feki. Ze is Canadees, maar van Egyptische oorsprong. Het wordt ons niet gemakkelijk gemaakt tegenwoordig. Afghanen blijken Marokkanen, Canadezen blijken, bij gelegenheid, Egyptenaren. Maar ja, hierboven bekende ik, omdat dit zo mooi uitkwam, dat ik enige tijd in Zweden had gewoond. Multiculti heeft iets.

Shereen is onderzoekster. Ze is het nog niet echt, maar ze gaat het helemaal worden.

Haar conclusie:

a. Dergelijk gedrag komt overal voor;

b. Geweldadig sexisme is van alle windstreken;

c. Etniciteit speelt geen enkele rol;

d. In Zuidamerikaanse landen, in India, in Zuid-Afrika is het veel erger dan in Egypte en andere Arabische landen. Ze is in geen van die landen geweest, maar zich goed voorbereid.

Shereen en Rob blijken het snel eens. De stilzwijgende, onuitgesproken conclusie: de Volkskrant doet er goed aan, net als de Zweedse collega’s, geen enkele verwijzing te maken naar de etniciteit of al helemaal niet naar de religie van de daders. Waar multiculti al niet goed voor is.

Vreeken citeert een tweede Arabische onderzoekster. Die man wordt voor het goede doel van het kastje naar de muur gestuurd, denk ik dan, waakzaam gemaakt. Ook een van oorsprong Egyptische. Unisono: Er bestaat geen Arabische cultuur.

Dat zal vast. Er was zo’n duizend jaar geleden drie eeuwen lang een vrij liberale Arabische cultuur die zich over drie continenten uitstrekte van de Franse Pyreneeën tot de westkusten van China, en Egypte speelde daarin een hoofdrol. Geen Arabische cultuur, maar dan is de idee van een Europese cultuur ook een fata morgana.

Ze heeft het allemaal nog niet onderzocht, maar dat onderzoek gaat ze doen, gefinancierd door een stichting die (Islamitische) mannen goede partners en zorgzame vaders wil maken. Het I-woord staat er niet, not fit to print, maar als medelezer moet ik toch een beetje duidelijk blijven. De directeur van die nobele Stichting heeft ook nog een mening. Hij kent verder de feiten niet, zegt hij eerlijk. “Maar stel, in Dublin nemen een hoop dronken Ierse mannen vrouwen te grazen. Er zouden misschien wat arrestaties zijn, maar verder zou niemand er iets van horen. Veeken, zijn volle pagina is gekopt: “Analyse. De rol van de cultuur”, luistert en schrijft op. Bij implicatie laat hij zo weten: lieden die in verband met Keulen naar de cultuur en religie verwijzen, die deugen niet. Met name katholieken. Ja, ook religie is niet relevant: In Ierland, katholiek, en in Zuid-Amerika, katholiek, weten ze ook van wanten als het om onweerbare maar klaarblijkelijk onweerstaanbare vrouwen gaat.

In Dublin, zo weet ik, is een Universiteit. Een serieuze, degelijke, eeuwenoude. Te raadplegen. Daar weten ze echt van wanten. In de Quiz Waar/Half Waar/Niet te bevestigen/Onwaar kan dit verhaal onmiddellijk in de categorie Onwaar. Zo ook de mededeling van gelijke aard over de katholieken in Peru. En het gaat maar door.

De Volkskrantverslaggeefster Charlotte Huisman reist af naar het kalifaat Kanaleneiland. In Utrecht, naar het MBO. Om daar te horen, het staat met grote vette letters in een kader: “Het aanranden van vrouwen is verboden in de islam”. Ze heeft het zelf gehoord van Fatouch Chanaat, ‘al jaren actief binnen de vrouwenorganisatie Al Anal’. Godallemachtig nog an toe, zou wijlen mijn vader zeggen, die in de crisisjaren enige tijd voor de stadsredactie van de Brabantsche Provinciale Courant werkte. De Volkskrant, lees die krant, aanstootgevender dan de Zweedse kranten die hier worden aangeklaagd. Het echte nieuws wordt op de burelen in Amsterdam niet alleen aan de burger onthouden, maar onbenullig geframed, ingeruild voor hapjes culturele gaarkeuken soep.