Een woord van verlossing tot onze dominees en doofstommen

Illuminations- Expressive Cultures

Beeld: Edosa Ogiugo, Nigeria

◊◊◊

Op weg naar mijn huis maak ik even baan voor twee dames die mij achterop komen. Zij hebben bijna de volle breedte van het trottoir nodig. Tussen hen in een gele big shopper. Niet AH of Jumbo, de merknaam is mij alweer ontvloden. Het is een komen en gaan in dit hoofd. Er kan veel in zo’n tas versjouwd worden. Ik werp een snelle blik op de inhoud. Op de bodem zie ik wat verse groente. Goed zo! Geen kant-en-klaar.

◊◊◊

Zij lopen nu voorop, de afstand wordt groter. En mijn verwondering. Ze zijn jong, ergens in de dertig, jong dus. Mooi ook, al zie ik hen alleen op de rug. Ze dragen hun big shopper met vereende kracht. De vrouw links met een hengsel in de holte van haar rechter elleboog. De vrouw rechts, in spiegelbeeld, met het tweede hengsel in de holte van haar linker elleboog. Ze zijn goed op elkaar afgestemd, de big shopper verkeert in voorbeeldige rust in hun midden.

◊◊◊

Waarom dragen zij die vrijwel lege tas met zijn tweeën? Saamhorigheid, zo, en niet anders, zo voelt het goed. De verbinding loopt niet allen via die plastic tas, zij is lijfelijk zichtbaar. Gek, dat je dat zomaar aan twee ruggen, billen en benen kunt aflezen. Praise the Lord!

◊◊◊

Ik versnel mijn pas, want ik wil het hele verhaal kunnen uitlezen. En de hoek van de straat, met de stoplichten, mijn huis nadert. Voortmaken.

◊◊◊

Aan hun vrije arm hangt een beschaafde schoudertas. De riem is niet helemaal over het hoofd in de andere nek getild. Zo’n tas, als ik echt roofzuchtig was zou dat het eerste punt van aandacht zijn geweest. Maar deze vrouwen nemen het risico. Op de koop toe. Opnieuw, het moeten mooie vrouwen zijn. Die gaan onze kijkpret niet bederven met zoiets slooms als een over de kop getrokken tas riem.

◊◊◊

En dan, al een tijdlang waargenomen, maar nu ook echt tot mij doordringend, zie ik hun vrije handen. De vrouw links, met haar linkerhand, de vrouw rechts met haar rechterhand. Al die tijd hebben zij met elkaar lopen praten. Zonder een moment hun hoofd naar opzij te bewegen om elkaar even een blik toe te werpen. En mij die kans te geven een vermoeden van schoonheid bevestigd te zien.

◊◊◊

Hun handen gaan voorop. Recht vooruit. Zij zijn voortdurend in beweging, vanuit de polsen, de vingers, de vingertoppen. Ik kan zien wie aan het woord is. De linkerhand richt zich tot de hand aan de overkant, ter rechterzijde, maakt af en toe kwekkende vogelbekjes; spreidt de vingers open in een brede zwaai naar buiten; als een gesloten spaan naar voren; of laat de vingers dansen. De hand aan de overzijde kan nauwelijks wachten, neemt over en verhoogt het tempo.

◊◊◊

Waar is mijn woordenboek? Aan het begin van de 17e eeuw wemelde het in de grote steden van Chirosophen, geleerden die een inleiding schreven tot het verstaan van de gebarentaal. Niet voor doofstommen, maar voor dominees die vanaf de kansel het volk wilden toespreken. De hervorming had hen de rituelen ontnomen. Het Woord alleen moest het werk doen, en dat viel tegen. In de tweejarige opleiding tot dominee in Leiden werd de gebarentaal, voordien een onderwerp voor bijklussende Charlatans, serieuze collegestof. Vaak bleef er van deze colleges niet veel meer over dan de opgeheven en de priemende vinger.

◊◊◊

Mijn twee vrouwen hebben daarvan geen gebruik gemaakt. Ook niet van die opgestoken duim, die in Facebook-kringen circuleert. Een gebaar, rechtstreeks overgenomen uit het eerste jaars leerboek voor doofstommen. Ik grap niet, het is een droeve waarheid.

◊◊◊

En dan is daar mijn moment supréme. De twee vrouwen zijn bij het stoplicht gearriveerd. Zij kijken om. Ik ben nu vlak achter hen. Zij draaien zich om en lachen die hijgende oude man toe, die met hen door hetzelfde groene licht wil.
Ze zijn, wat dacht je wat, mooi. Beeldschoon, daarvoor ontbreekt mij de moed tot een zorgvuldige blik.

◊◊◊

Ik had het aan die kuiten en sandalen voor mij kunnen zien. Ethiopisch of zoiets. Een streek in Nigeria. Gelukzoekers, ontheemden, vluchtelingen, laat de zorgsector maar praten. Vertolkers van die expressieve culturen, waar ze nog niet vergeten zijn dat je met je handen niet alleen denken maar ook spreken kunt. Het dominees- en doofstommenland kan een flinke oppepper gebruiken.

◊◊◊

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s