Strikjesavond

Illuminatie ISIS wit

 

Wie, zoals ik, regelmatig de Telegraaf openslaat, ontkomt er niet aan. Voor de goede orde: ik heb nog nooit een cent gespendeerd aan die krant, maar hij ligt nu eenmaal gratis in alle coffeeshops, zelfs in de mijne met de aangenaam klinkende naam Lebkov & Sons. Het is een naam die suggereert dat je ergens in New York je plekje hebt gevonden. Meer nog in die verslavend kosmopolitische Umwelt van een Jewish Quarter. Dat steelt mijn hart.

Telegraven is voor mij een vorm van fundamenteel onderzoek. Wat gaat er om in de krochten van onze maatschappij, daar heb ik altijd voeling mee willen houden. Bovendien houd ik van het Oudhollandse absurdisme, dat daar – in de vorm van alledaagse journalistiek – in stand wordt gehouden.

De krant is de laatste jaren sterk achteruit gegaan. Mijn veeljarige leeservaring geeft mij hier recht van spreken. Maar er is éen dubbelpagina die nog steeds uitblinkt in kwaliteit.

Het dagelijkse verslag, vooral de vorm van foto’s van de Amsterdamse, Haagse, Apeldoornse, zelfs Oude Pekelase strikjesavond. Vier of vijf foto’s naast en onder elkaar. Op elke foto tenminste vier mannen, slechtzittend, onwennig zwart pak, scheelwit overhemd met te kleine boord, een scheefhangend zwart strikje waarvan je kunt vermoeden dat het onder dat schriele boordje overgaat in een zwart elastiek. De onderschriften zijn altijd volstrekt identiek. Links de heer Jan Jansen, van Primula Exports, daarnaast…

Vier gezichten glimmen mij toe. Mondhoeken opgetrokken. De fotografen van de Telegraaf verstaan hun vak. Als het even kan de gereguleerde gebitten gedeeltelijk ontbloot.

Er is altijd wel een gevlinderde heer bij die zich Dean Martin nog kan herinneren: There’s no business like showbusiness. Die staat dan ook niet stram in de houding zoals hij in dienst geleerd heeft, maar zet de linkervoet parmantig vooruit, en heft zijn rechterhand half geopend naar voren.

Als je leest welke bedrijven hier staan vertegenwoordigd is er reden om je diep ongerust te maken. De maakindustrie lijkt uit Nederland verdwenen.

Al even verontrustend zijn de functies van de heren die worden aangeduid. Ik begrijp daaruit dat hier de 10 procent MBO- en HBO-ers voor mij staan die vanwege ernstige dyslexie vrijstelling hebben gekregen van een normaal eindexamen. Bling-bling strikkers die de wereld hebben overgenomen van die ouderwetse uitblinkers in echt een vak met bestaansrechten.

Dit zijn natuurlijk selectieve waarnemingen. Wat we zien is de harde kern van Telegraaflezers die het mogelijk maken dat deze krant economisch overeind kan worden gehouden. Vier strikjes op de foto? Kijk even in de nek. Daar hangt nog een prijskaartje aan.

Ik zou, als die toestand kritieker wordt, willen pleiten voor een loyale overheidssubsidie voor deze Krant van Neder-land. Ook die jubilerende volkspartij van Hans Spekman moet daar niet kinderachtig in zijn en als de tijd daar is gewoon bijdragen aan een royale kamermeerderheid. Ze hebben de laatste jaren wel voor heter vuren gestaan. En contact houden met die nieuwe middenklasse is ook voor de PvdA een levensvoorwaarde.

Als opkomend strikjesland staan wij niet alleen. De wereld staat niet stil. Zelfs op onwaarschijnlijke plekken is publieke presentatie nu een issue.

Ik laat mij vertellen dat in Egypte onder leden van de Moslim Broederschap ook een moderne outfit furore heeft gemaakt, die het mogelijk maakt de dames mee te nemen naar een vrolijke avond, ook als bekend is dat daar die persfotografen klaar staan. Ik moet zeggen, het is een indrukwekkende outfit geworden. Daar kan zo’n zwart vlinderdasje met elastiek niet aan tippen.

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s