13 Groot Alarm

Hengelo is een secondary target, legt mijn vader uit aan onze buurman. “Ze raken soms niet al hun bommen kwijt in het Ruhrgebied. Dan is de Duitse luchtafweer te hevig. Maar ze mogen in Engeland alleen landen als ze al hun bommen kwijt zijn.”

Ook op de vraag waarom ze dan hun bommen aan de verkeerde kant van de spoorlijn droppen heeft hij een antwoord. Hij heeft eigenlijk op elke vraag altijd wel een antwoord in de aanbieding. “Ze vliegen terug langs de spoorlijn naar Hengelo. De ervaren piloten raken hun spullen wel kwijt. Maar de jonge onervaren piloten raken eerder in paniek. Als het er heftig aan toegaat daar in het Ruhrgebied vergeten ze op de terugweg hun kaart om te draaien. De oude hap is dan al lang op weg naar huis.” Dat klinkt goed. Het is die Engelse boys gegund om af en toe een foutje te maken. Ook het oorlogsvak moet geleerd worden.

Als ook het eskader uit het Oosten voorbij getrokken is ren ik met een boodschappentas van sisaltouw naar de omgeving van de Heemaf, en meng mij in de menigte kinderen op zoek naar rollen zilverpapier.  Uitgestrooid door de Britse vliegers, om de Duitse radar op een dwaalspoor te brengen. Ik ben als altijd te laat, maar, niemand weet dat ik Repelsteeltje heet, er is een paadje langs de geit op de Weideweg, door de knollenveldjes, dan over de sloot, naar de weiden achter het fabrieksterrein van de Heemaf. Daar sla ik mijn slag.

Tegen de avond, als het duister gevallen is. haalt mijn vader de bakelieten radio onder uit de kast, stemt af op de BBC, en de Amerikaanse legerzender van Radio Free Europe. Zelfs Géneral de Gaulle weet hij soms uit de kast te halen. “Het duurt niet lang meer” is zijn conclusie.

Ik krijg mijn ijzeren kruik mee naar bed. Bid alsnog, op verzoek van mijn moeder, mijn achterstand in Weesgegroetjes weg, en val vredig in slaap. Onder mijn bed stapelen de dozen met zilveren serpentines zich op.

De Heemaf staat er nog, meldt mijn vader de volgende dag, en ja, ik mag weer naar de kleuterschool.

Tussen mijn Vers 11 en dit Vers 13 behoort nog een Vers 12 te zitten. Maar hoe ik ook zoek op mijn Mac, dagen lang, ik kan mijn Vers 12 niet meer terugvinden: E Pericoloso Sporgesi. Uit het venster gewaaid. Het zal ongetwijfeld wel staan op mijn TimeMachine, mijn externe harde schijf van 40GB. Maar die staat al een tijdje, om voor mij duistere redenen, buiten spel. Ik merk het aan dit soort dingen; ik begin op leeftijd te geraken. Haal je de koekoek! zou mijn vader nu roepen. Keert zich om in zijn graf. Een paar jaar geleden – enzovoorts….